می دانستم

 پشتِ سرم

چه حرف های زیبایی خواهم شنید

هرگز

برای بزرگ شدن

اصرار

نمی کردم

حالا که تقصیر من نیست

نیمه ی خالیِ لیوانم را

تو پُر کن

برگزیدگان هشتمین نشست جشنواره نقطه خوزستان

خواستم

با شعری بدرقه ات کنم

واژه ها نیامدند

حالا

پشتِ گام هایت

جاریست

ظرفی که زیر گونه هایم

           لبریز می شود .

*************

یادم باشد

دیگر برای دلم

     شعری ننویسم

               مردک

             وقتی تو را می بیند

                          قُد قُد می کند

                                         آنقدر

این دست و آن دست می شود

                               تا که میروی

                                  آنوقت می آید

                                  درست وسطِ گلویم  

                                          تخمش را می گذارد

                  و اما یک شعر :

قند

هر چند تومان که باشد

فرقی نمی کند

وقتی

     چای  را

با طعم شیرین لبانت

        می توان خورد

در خلوتِ من دوباره امشب

غوغای وجودِ تو خروشید

عریانیِ اندیشه ی من را

ایندفعه لباسِ تو نپوشید

انگار در این جزیره تنها

من ماندم و نقشه های انبوه

پنهان شده در نگاهِ چشمت

گنجی به میانِ اشک و اندوه

تا لب به لبِ شما نهادم

عهدِ من و تو دوباره بشکست

گفتم به تو چون بار گذشته :

این عهدِ شکسته میتوان بست

بر سینه ی تو نهاده ام سر

اجرا شده سمفونیِ قلبت

آهنگِ ملایمش به من گفت :

در دستِ من است ، حکمِ جلبت

عقل آمده که منم وکیلت

برخیز و بخواه حکمِ فرجام

گفتم که برو وکیلِ ابله

من آمده ام به قصدِ اعدام

تا صبح  من و تو صد قصیده

قانونِ نوشته پاره کردیم

آغوش به روی هم گشودیم

بیچاره که بود ، چاره کردیم

خورشید که زنگِ پلکِ من زد

بگشودم و باز هم جدایی

افتاده درونِ تخت خوابم

یک ماه و ستاره ی طلایی

یکبارِ دگر مثلِ گذشته

تو خوابِ مرا رُبوده بودی

غلتیده درونِ واژه هایم

اشعارِ مرا سروده بودی

 سلام

شعر تعاریف مختلف و متعددی دارد - ولی این به آن معنی نیست که تعریف جدیدی از شعر نتوانیم داشته باشیم .

اگر بپذیریم که شعر تغییر زبان است به شکلی که بیان کننده احساسات و اشارات شاعر باشد - باید با هر گونه تغییر گفتار که با مخاطب ارتباطی غیر از ارتباط های عادی گفتاری برقرار می کند و دارای امتیازاتی مضاف بر امتیازات گفتمان عادی است - بعنوان یک بیان شعری برخورد نماییم . حال هر چه این نوع بیان بتواند در برقراری ارتباط با مخاطب خود قوی عمل کند - می تواند در جذب مخاطب موفق باشد .

امروزه شرایط به گونه ای است که کمتر کسی فرصت نشستن و خواندن و اکتشاف محتوا از متون بلند ادبی یا متون کوتاه اما پیچیده ای که محتوا را درون لایه های زیرین واژگان خود مخفی نموده است - دارا می باشد . بنابراین می بایست سعی شود چنانچه قرار است دگرگونی در شعر بوجود آید به ارتباط بین شاعر و مخاطب لطمه ای وارد نکند .

ویژگی هایی  مانند : زیبایی - مصور بودن - خیال انگیزی - نوآوری و خلاقیت و امثال اینها نیز کماکان به عنوان شاخصه های ارزیابی یک اثر ارزشمند به قوت خود باقی خواهند ماند .

این توضیح به این دلیل مطرح گردید که پاره ای از دوستان که در پست قبل پرسش هایی را مطرح نموده بودند به پاسخ رسیده باشند .

از خونِ ایمانم گذشتم

                  تا چشم هایت

                             تبرئه شوند

                                             امّا

                                       بد اخلاقی ات را

                                                        نخواهم بخشید

 مصاحبه با ایلنا در خصوص ساختار شعر

بی شک

            فکرِ پس گرفتنش نبودند

                                  وگرنه

                                 بر دوشَت نمی گذاشتند

                                                         امانتی را

                                                                    که بلعیدی

چه دوران عجیبی شده  که شاعرا  هم ، گاهی وقتا حرف همو  نمی فهمن .

دیروز رفتم کنارِ اسکله ، گفتم شاید دخترِ ناخدا رو ببینم ، اینجا که نمی شه چاه حفر کرد ، حداقل حرفمو  به اون بگم .

وقتی دیدمش

 گفت :

هنوز قلابت ، شال می بافه ؟(اشاره به شعر «اعتراف » )

گفتم :

مگه سردت شده  ؟!

 گفت :

سرما برای ماهیِ جنوب نیست . ما طبعِ گرمی داریم .

گفتم :

 مُدِ قلاب گذشته ، امروزه ، تور می بافن .

گفت :

 تور رو  عنکبوت  برا  حشرات یا حرکت خودش  می بافه . تو ، واسه ی قاصدکت ، آغوشتو  باز کن .

 بعد در حالی که آی دیشو  خاموش می کرد دور شد . تازه فهمیدم که توی  افکارش ، رقص و پایکوبی موج می زنه . 

راستی ، دختر ناخدا یه ماهی ِ که توی بندر ، به این اسم صداش می زنند .

 و اما شعر مرتبط :

اعتراف

اعتراف می کنم

                  دریا با تمام عظمتش

                                 چشمم را نگرفت

                                                    قلابم را

                                                          به احترامِ دختر ناخدا

                                                                                 گذاشتم

                                                                                 تا مادرم برایم

شال ببافد

           بیندازم پشت سرم

                                     کسی حرف نزند

                                                    حالا نشسته ام

مقابل آکواریوم

                گیر کرده ام در قلاب ماهیِ کوچکی

                                                      که اقیانوس را

                                                                      جستجو می کند

با پنجه های داغش

             گلویم را می فشارد

                             دست و پا می زنم

                                            برای خلاص شدن

                                                               گرد و خاک

 بلند می شود

           عابری که عصایش

                             عرضِ گام هایش را

                                                 مین می جویَد

دستمالش را

               از روی سر 

                        می آورد مقابل بینی اش

                                         گرد و خاک ، کم کم

                                                      می نشیند جای دیگر

حس گرهای عصا

                    که به من بر می خورد

آلارم می زند :

                  یعنی ، مین ، خنثی شده

                              عابر ، دستمالش را بر می گرداند

                                                                 روی سرش