1)      دیگر برای سربازی که در جنگ کشته می شود

شعر نمی نویسم

              عیبی ندارد اگر

                                    شعرهایم کمتر شود

2)     دیگر برای فرماندهی که

فرمان آتش می دهد

                        فندک نمی آورم

                                    شاید ترک کند

یک نکته : دوستانی که تا کنون مجموعه شعر بهار باغ همسایه را دریافت نکرده اند می توانند آدرس خود را برایم ایمیل کنند . تا کتاب برایشان ارسال شود . ( مجانی )

*****

وزن که نباشد

           وزنه ای نیستی

             حالا هی بنشین کاغذ های سپیدت را بگذار روی هم

قافیه را که باختی

               ولو می شوی در خیابان های شهر

                               فقط شهردار است که می گوید :

                                                          بَه بَه  ،  بَه بَه

******** 

در این یکی دو هفته اخیر - شرجی ( سونای طبیعی ) مردم جنوب و کلافه کرده - تعجب می کنم توی این بی آبی چرا هوای ما اینقدر آب مصرف می کنه امیدوارم همین روزا انشعابش و قطع کنند . ( آمین )

و اما شعر :

هوای شرجی ما را

کسی احساس خواهد کرد

که شب را در کنار بستر دريا

در آغوش تبی جانسوز

سپارد تا غم فردا

و چون ماتم زده با خود

مصيبت را کند نجوا

و ما اما

همان همسايگان کهنه ی خورشيد

از اين بيداد همسايه

به سختی دست می آید

بهای نان روزانه

تنفس سخت می گردد

دمار از روزگارت می زند بيرون

جهنم را تجسم می کنی در پيش چشمانت

و در پس کوچه های آرزو

حتی نسيمی

در خيالت هم نمی رقصد

جنوب است شهر ما ،

آيا

هوای شرجی ما را

کسی احساس خواهد کرد ؟

چشم هايم را به تو می بخشم

تا در آئينه

به خود

آنگونه بنگری

که من تو را ،.

و قلبم را به سينه ی تو پيوند می زنم

تا احساس کنی

بيتابی ام را

آنچنان که من ،.

و يک دستم را

 در سواحل چابهار

و دست ديگرم را

 در کرانه ی خور موسی

به وسعت پيوند آب و خاک ، می گسترانم

تا با احتساب ، تمامی خطاها

در آغوش من آرام گيری

پٌر خروش ...

سال‌ْ، سالِ عدل است

سالْ ، سالِ داد است

ماهْ ،‌ ماهِ رجب است

 وقت تفسيرِ فرا واژة مَرد

روزِِ آميختنِ چشمة عشق و درد است

بهترين روحِ خدا

كه عجين گشته به اسرارِِ بلا

عازمِ عالمِ دنياي تَن است

كعبه گهوارة مولاي من است

مُشتلق مي خواهد 

آن پري زاده كه اسرارِ خدا

مي سرايد در گوش ، مي تراود در جان

مي خروشد اينسان :

فاطمه بنتِ اسد

چشمة زايشِ روياي من است

كعبه گهوارة مولاي من است

كعبه گهوارة مولاي من است .

به عمق اندیشه فرو رفته ام

در حالیکه قلمم

در میدان رزم خود

همچون رزمنده ای

که امواج  انفجار

او را رها کرده در ساحل تکلیف

به دور خود می چرخد و می چرخد و می چرخد

و پر است اطراف او زِ مین ، زِ مین ، زِ مین

و از اندیشه که بر می خیزم

پاک کنی را می بینم

به روی میز

که نشسته است در ، کمین ، کمین ، کمین

تو رفتی و کوله بارت

 پر از غیرت بود

و قمقمه ی خالیت

 جرعه جرعه

پر از

 بصیرت بود

بندِ پوتینت را که می بستی

می بردند

کفش های دیگرت را

 چون

غنیمت بود

تو برگ سفیدی بودی

در کتاب عشق

سرخ گشتی

آنجا که فصل دیگرش

 ختم عصمت بود

تفنگ ، گلوله ، تابوت

واژه های شعرهای من

در کتابی که پر از

 نشان حیرت بود

سالها گذشت و امروز

دانستم

که چرا

جنگ

 فصل نعمت بود

نامه ات که رسید

 مچاله بود و سوخته

می گفتند

 برگِ آخر یک

 وصیت بود

         وقتی بیاید

                  در میان صلح بنشیند

و آن دم

          کم سوادی

                  صلح را با « سین » بنویسد

سلاحی ثبت می گردد

                                       و جنگی پیش می آید

به بهانه دوم اردیبهشت روز زمین پاک

در کنار دریا نشسته ام

دومین روز اردیبهشت

در میانِ جنگلِ انبوه از درختان فولاد*

که خمیازه هایشان

تیره می کند

آسمان آبی شهرم را

و به اندازه ای

که دور می کند

پرندگان مهاجر را

به همان اندازه

نزدیک می کند

مهاجرینی را

که می آیند و می روند و می برند

و من در کنار دریا نشسته ام

و به قلاب ماهیگیری ام

که در ماسکِ ماهی خیره مانده به لاشه ی نیمه جان یک فلامینگو

فرو رفته

                            می نگرم

* تاسیسات آهنی منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی