بعد از چند کار سپید - این هم یه غزل تقریباٌ قدیمی - تقدیم به شما
روزگاريست كه در كُنجِ دلم جا كردي از گُنه بر تنِ من جامه ي رسوا كردي من به دامِ نگه ات مرغِ گرفتار شدم از چه رو باز مرا وعده ي فردا كردي؟ عاشقي جامه ي عفت به تمامي بدريد من به آن معترف و ليك تو حاشا كردي سوخت در موقع ديدار همه هستي من تا شنيدي ، بگفتي كه تو بيجا كردي چشم بستم كه نظر از رُخَت آزاد كنم در پسِ ديده ي من ، مُشتِ مرا وا كردي هر شب از يادِ تو در بستر خود مي پيچم اي طبيبي كه مرا خوب مداوا كردي ! يادم آمد كه سلامِ لب گرمت گفتم لب گزيدي و مرا باز تو دعوا كردي اگر از ريگ به كفشت نبُوَد يك چندي پس چرا خويش چنين خوب مهيا كردي سالها در طلبت لحظه شماري كردم ترس دارم كه تو هم خويش به سودا كردي 
+ نوشته شده در جمعه هشتم آذر 1387ساعت 16:27 توسط شریعت |
