با پنجه های داغش

             گلویم را می فشارد

                             دست و پا می زنم

                                            برای خلاص شدن

                                                               گرد و خاک

 بلند می شود

           عابری که عصایش

                             عرضِ گام هایش را

                                                 مین می جویَد

دستمالش را

               از روی سر 

                        می آورد مقابل بینی اش

                                         گرد و خاک ، کم کم

                                                      می نشیند جای دیگر

حس گرهای عصا

                    که به من بر می خورد

آلارم می زند :

                  یعنی ، مین ، خنثی شده

                              عابر ، دستمالش را بر می گرداند

                                                                 روی سرش